دیـوانه ای چـنـیـن که منم در بلای عشق      دل عافـیـت نخـواهـد و عـقـلم بکار نیست

گـر خوانـدنـت مراد، و گـر رانـدن آرزوست      آن کُـن که راّی تـوست، مـرا اخـتـیـار نیست

ما را هـمین بَـس است که داریم دَرد عشق      مقـصود ما ز وصل تـو بـوس و کـنار نیست

ایـدل هـمیشه عاشـق و هـمواره مَست باش      کانکس که مست عشق نـشد هـوشیار نیست

با عشق همنشین نشو و از عشق بر شکن      کـاو را بـه پـیـش اهـل نـظــر اخـتـیـار نیست

هـر قـوم را طـریـقی و راهـی و قـبـله ایست      پـیش من خـراب قـبـله بـجـز کـوی یار نیست