غم چه آرام در آغوشم خوابیده

عشق در کنارم بی تاب است

ساز چه آرام میمیرد

پرنده ی نگاه چه آرام مینشیند

قفس شکسته است اما دیریست که پرواز فراموش شده

میگذرد ثانیه با لبخندی تلخ از کنارم

و زمان را می برد با خود بی رحمانه 

 
امروز درد هم میهمان من است

کوچه ها سرد و سکوت پادشه است

جیرجیرک از گوشه شب میخواند